Lees voor

Coach Eveline Brand-Mulder: “Veel jongeren die thuiszitten voelen zich onbegrepen”

Als wijkcoach en moeder weet Eveline Brand-Mulder hoe lastig opvoeden kan zijn. Dat deelt ze vaak ook met de gezinnen waar ze binnenstapt. "Het leven zit vol uitdagingen en ik kijk even met je mee."

Een moeder had al zoveel hulpverleners voorbij zien komen. Toch kon de kwaliteitscoördinator van de basisschool haar overtuigen om op school met haar en wijkcoach Eveline Brand-Mulder in gesprek te gaan. Het werd een bijzonder gesprek. “Ik zag haar tijdens het gesprek ontdooien.”

De kunst is om voorbij alle problemen te kijken, zegt ze. “Dat zeg ik ook altijd tegen inwoners. Jouw rugzak kunnen we niet in de sloot gooien; die is er nu eenmaal en die draag je met je mee. Maar wat ik wil voor jou, is dat je mét die rugzak krachtig genoeg kunt zijn om jouw pad te blijven bewandelen.  En daar help ik je graag bij, ik loop even met je mee.”

Bij zo’n eerste ontmoeting laat Eveline vaak meer van zichzelf zien. “Ik vertel bijvoorbeeld dat ik ook moeder ben van twee kinderen, ze moeten voelen dat er een echt mens op de bank zit. Een moeder die ook soms met uitdagingen in de opvoeding worstelt.” Vaak lukt het haar om het ijs te breken. “Door mezelf ook kwetsbaar op te stellen hoop ik problemen te normaliseren. Elk gezin kampt met uitdagingen en dat mag er ook zijn.”

“Elk gezin kampt met uitdagingen en dat mag er ook zijn.”

Verbinding

Vier jaar werkt Eveline nu als wijkcoach in de wijk Geitenkamp. Voor die tijd werkt ze als sociotherapeut bij het Leo Kannerhuis in Oosterbeek, een behandelcentrum voor mensen met een autismespectrumstoornis (ASS) en andere psychiatrische of gedragsproblemen. Daar werkte Eveline vooral met jongeren en die kennis neemt ze ook mee naar Wijkteams Arnhem. “Mijn specialisme is het jonge kind. Ik ben betrokken bij Kansrijke Start en ben contactpersoon voor het consultatiebureau.”

Een goede samenwerking met partners in de wijk is cruciaal, weet ze. “Daarom is het goed dat mijn collega’s en ik voor verschillende organisaties het aanspreekpunt zijn. Vaste gezichten, korte lijntjes. Dat helpt ook om even te sparren over een anonieme casus, om snel te schakelen wanneer er meer aan de hand is.” De ruimte die ze als wijkcoach krijgt om de samenwerking vorm te geven, is belangrijk. “Ik vind het mooi om die verbinding in de wijk zelf vorm te geven.”

“Vaste gezichten, korte lijntjes.”

Ze komt de meest uiteenlopende situaties tegen. Van huiselijk geweld en uithuisplaatsingen tot jongeren met gedragsproblemen en gezinnen met kleinere vragen die praktische ondersteuning nodig hebben. Vaak kijkt ze even mee, een andere keer is Eveline langer betrokken. “Er is lang niet altijd specialistische zorg nodig. Soms is het voor ouders met een opvoedingsvraag al fijn wanneer ik wat tips en handvatten geef.”

Weerstand

Niet altijd is de start bij een gezin of inwoner even soepel. Eerder op de ochtend nog werd Eveline door een inwoner scheldend ontvangen. “Ik was daar nog nooit eerder geweest, dus dat was een gezellige binnenkomer. Maar er speelde ook van alles in het gezin- ik begrijp de weerstand wel. Dit gezin was ook net overgedragen vanuit een andere gemeente. Er waren al veel hulpverleners betrokken in het gezin, denk aan jeugdhulp en Veilig Thuis. En dan sta ik weer voor de deur.”

Eveline kijkt niet alleen naar professionele hulp, maar ook naar het eigen netwerk. ‘Wie zijn belangrijk voor jou?’ vraagt ze vaak in het eerste gesprek. Dat kan een vriendin, familie of een buurvrouw zijn. “Heb je iemand met wie je even kunt sparren?” Volgens haar zit steun soms in kleine dingen. “Maar je moet uiteraard ook goed kijken wat die persoon uit het netwerk aan kan. Niet iedereen heeft die ruimte.”

Niet naar school

Vervolgens gaat Eveline, samen met het gezin, op zoek naar de hulp die het beste past. Ze vertelt over een jong meisje met autisme dat dreigde vast te lopen en mogelijk thuis kwam te zitten. In 2023/2024 waren er volgens het Nederlands Jeugdinstituut bijna 70.000 leerlingen die meer dan zestien uur in vier weken zonder geldige reden niet op school waren, zogeheten relatief verzuim. Sinds 2019/2020 stijgt het aantal leerlingen dat ongeoorloofd verzuimt elk jaar. Ook het aantal leerlingen dat psychisch of lichamelijk niet in staat is om naar school te gaan, neem de afgelopen jaren toe. Van een kleine 6.000 in 2018 naar bijna 10.000 in het schooljaar 2023/2024.

“Er is lang niet altijd specialistische zorg nodig. Soms is het voor ouders met een opvoedingsvraag al fijn wanneer ik wat tips en handvatten geef.”

“We zijn via school bij het gezin betrokken”, vervolgt Eveline. “Dit meisje wilde zelf wél heel graag een diploma behalen. Ik ben met haar in gesprek gegaan, maar ook met de ouder en de school. Wat voor mogelijkheden zijn er? Ik probeer dan altijd goed te luisteren naar de jongere zelf. Want veel jongeren die thuiszitten voelen zich onbegrepen.”

Eveline bracht de familie in contact met een hulpverlener die veel ervaring heeft in de begeleiding van jongeren met neurodiversiteit zoals autisme en ADHD. “Deze hulpverlener vond ik goed bij dit gezin passen. Samen kwamen we tot een traject op maat. Het meisje gaat daarnaast haar certificaat Engels halen.”

Eveline zag haar tijdens de gesprekken ontspannen. “Wanneer zo’n meisje thuis komt te zitten, is het risico op een depressie en isolement groot. Dan wordt de wereld heel klein en daar moeten we als samenleving echt voor waken. Ik denk dat we voor dit meisje het verschil hebben kunnen maken.”

Foto’s door: Nadine van den Berg.
Personen op uitgelichte afbeelding bovenaan: wijkcoaches Mike en Eveline.